Les één op de nieuwe school

De nieuwe meester is even oud.
De nieuwe meester is gedreven.
De nieuwe meester wil iets vertellen.
De nieuwe meester wil je wat leren.

De theorieles was leuk, leerzaam en intensief. De stomme kinderachtige domme lesbrief (van 43 euro), die is hier niet, die is weg. Ik krijg stencils met slim opgeschreven samenvattingen van belangrijke punten. Er is interactie tussen de meester en de klas. Hij vraagt je dingen. Het zijn uiteraard gewone didactische vaardigheden die elke leraar moet hebben, maar daar ontbrak het zo enorm aan op de oude school.

Praktijk: deze meester heeft twee assistenten. Dus niet een meester die nog dingen moet halen, die alles in zijn eentje moet doen, die vertragend werkt. Alles ligt klaar. De twee opleidingen kosten evenveel.

Er wordt aan produktherkenning gedaan, en terecht, want dat krijg je op e examen ook. Twintig plastic bekertjes met iets erin. Ik ging fout bij droge gist, zwarte sesam, een stukje Munster, want hij stonk niet, en een La ratte aardappel, waar ik nog nooit van gehoord had. Maar die heeft een beetje de vorm van een rat.

De keuken is beter geoutilleerd. Je hebt allemaal je eigen koellades, je eigen wasbak, je eigen plankenrek. Dat maakt het op het examen trouwens ook makkelijker, want je werkt veel efficiënter.

We moesten maken, alles gaat daar in het Frans: Cocktail Florida, pain grillée et beurre, Picata Milanaise, Timbale d'épinards, Riz safrane, Gateau de pommes chaud, glace et sauce à la vanille.

Aan het lijstje zie je al: dit ben ik niet gewend, dit is aanpezen. Aan het vanille-ijs en de saffraanrijst ben ik niet toegekomen. We hebben een kwartier langer doorgekookt dan gepland. Op de oude school waren we meestal een uur tot anderhalf uur eerder klaar.

Het eerste was de beroemde krabcocktail weer, een herhalingsoefening voor mij dus. Weer mijn paprikapoeder niet gemyoteerd, maar dat kwam door mijn tijdnood.

Picata Milanaise: met kaas gebakken kalfslapjes (ei met parmesaan mengen en daar je al door de bloem gehaalde gekruide lapje doorheen halen) met een tomatensaus (goor: roux met wat groenten, knoflook en tomatenpuree aanzetten, bouillon erop, doorkoken, passeren, op smaak brengen met tomatenketchup, tijm, cayennepeper en p+z).

Mijn appeltaartje zag eruit als goedbedoelde huisvlijt. De bedoeling is dat ik daar uiteindelijk een patisseriewaardig vlechtwerk bovenop weet te leggen. Nu stond er toch een door de bloem wit gepoederde amateur te vechten met een hele grote deegroller en heel erg vastplakkend deeg. Wel geleerd dat je die deegbal, die je weer een half uurtje in de koeling moet leggen, niet te hard moet laten worden. Ik denk altijd dat het verbrokkelen komt omdat ik verkeerd deeg maak. Nee, ik laat het wat te hard worden, de boter in mijn deeg. Als je het even laat rusten, kan je het wel uitrollen.

Met de vanillesaus - melkbasis, vuur, even weglopen - heb ik een pan zodanig aan laten branden dat hij met speciale middelen door de schoolassistenten schoongemaakt gaat worden.

Kortom, een zeer leerzame eerste dag. Aan het einde van de avond stond er een blad met ijskoude Hertog Jannen voor iedereen klaar. Heerlijk! En evalueerden we gezamelijk onze kookkunsten. Ik ben niet de oudste daar, er is al een papa Piet die de hele klas al bij elkaar houdt. Ook heel fijn.