Bloggade

Ik heb last van een bloggade. Ik heb de cateraar het blogadres doorgegeven. Omdat ik vond dat als iemand figureert in een blog, en het zou onverhoeds een leessucces worden, je niet na een lange tijd nog kan zeggen: "o, ja, by the way, dat ben jij."
Maar ik ben niet consequent, want de meester geef ik het niet door.
Maar nu heb ik dus een figuur uit mijn blog als lezer. En ik heb gezegd dat die figuur vieze Bravilor koffie schenkt. Dat zit me dan dwars.
Want waarom schreef ik dat Bravilor er was en hoe vies is het werkelijk? Ik heb het waarschijnlijk uit effectbejag geschreven. Pure produkten van dichtbij inkopen en ze heel uitgebreid en zorgvuldig bewerken, en vervolgens zelf met 3 liter uit de Bravilor genoegen nemen. Dat vond ik wel een leuke tegenstelling.

Door daar over na te denken, vielen mijn blogs over de twee dagen met de grote partij bij de cateraar me alsmaar niet goed. Die zitten nu nog in een blogmapje op mijn laptop. Misschien dat ik dat later nog eens plaats.

Ik heb er wel van genoten, van die twee dagen produktie draaien.Ik ben ook op mijn eigen enorme onkunde en onkennis gestuit. Dat zal de bloggade ook wel in werking gezet hebben. (Ik heb paksoi te ruw gewassen, waardoor het stuk is gegaan. En ik heb ergens proevend volkomen naast gezeten. Nog wel iets wat ik de dag ervoor zelf gemaakt had.)

Gisteren was ik weer op school. Dat heeft mijn bloggade opgeheven, want ik verkeerde tussen allemaal mensen die het nog niet weten en nog niet kunnen.

De anekdotes van de meester van week drie bij de behandeling van de verschillende soorten keukens en de verschillende routing die verschillende keukens vereisen: "Laat als eigenaar van een zaak nooit een chef kok je keuken ontwerpen. Die wil het duurste en het beste, dat ga je niet leuk vinden. Maar laat ook nooit een architect je keuken ontwerpen, want ....Ik zal jullie zeggen dat in de bijgelovige horeca je nooit, nooit een tafel dertien vindt, of een dertiende verdieping. Maar waarom heeft het Bouwes Palace in Zandvoort dat dan wel? Die hebben in de haast een dertiende verdieping erop moeten laten zetten, de glazen 13e bovenop. Congreszalen, restaurantgedeelte, kamers, alles was er, maar ze waren de keuken vergeten, de architecten."

Ik begin te merken dat we een beeld van de zeventiger jaren krijgen door meester. Ik denk dat mijn medeleerlingen helemaal niet weten wat het Bouwes gebouw is, of wie Ben Pon is en Rob Slotemaker was. Ik ben zijn enige publiek! Samen met de andere 50 jarige vrouw.

In het klasje is het opvallend dat zich na drie lessen al groepjes hebben gevormd. Mijn groepje bestaat uit een ex-kunstenares, ook 50, een overtollige kantoordame (35), en een net eindexamen gehaalde havo-scholier. Waarom hij voor ons oudere dames kiest weet ik niet. Hij wil niet met de andere jongens optrekken in onze wat trieste boterhampauzes.

In het theorielokaal zitten we nu met de groepjes bij elkaar. Dat heeft zich al helemaal gevormd. We zoeken dezelfde plekken op. Een ander groepje wordt gevormd door de arrogante, die met Almere - noem ik hem maar- de snelle Henkies groep vormt. Gisteren waren ze weer een kwartier eerder dan de rest klaar met het eten bereiden.

Er is één alleenstaande. De Italiaan. De Italiaan doet de theorie op de dagschool in het engels. De praktijk doet hij bij ons. Hij spreekt engels zoals Italianen dat in de zeventiger jaren deden. Hij is rommelig. Hij bereidt zijn les wel voor, zag ik gisteren, maar net niet genoeg.

We moesten een bouillon trekken. We hebben eerst een leuke kip-ontleed-les van de meester gekregen. Morgen ga ik nog een kip kopen om dat thuis te oefenen. Iedereen uit de klas denk ik. Behalve de Italiaan.

We moesten een Minestrone maken. Je zou een enorm enthousiasme bij de Italiaan verwachten. Toch? Maar hij had niet door dat de bouillon een voorbereidingsstap was. Hij had niet door welke groenten er in de Minestrone gingen en welke in de bouillon. Hij had de Minestrone helemaal opnieuw uitgevonden. Hij is ook zo geweldig slordig, hij heeft een beslagen brilletje op zijn neus. Hij is een goede inspiratie voor een komisch typetje.

Mee naar huis: niet de Minestrone, voortaan afsluitbare flessen/doosjes meenemen, we weten tenslotte wat we gaan maken. Ook niet de uitsmijter rosbief met de standaard hollandse garnering augurkwaaier op een wortelslaatje op een slablaadje. Wel allemaal zelf gemaakt. En ter plekke verorberd. Wel mee: de meloencocktail, gemarineerd in witte port. Bolletjes uiteraard, uitgestoken met het pommes parisiennemesje. Ook zo 70's.

Meester beklaagde zich overigens dat de receptuur voor de Minestrone niet klassiek genoeg was. Hij verdacht de lesbrievenmakers ervan een Jamie Oliver recept gebruikt te hebben. Dat vond hij maar niks. "Maar ja, hij is er wel miljonair mee geworden."

Tjee, het is een sociologiestudie aan het worden. Sjaak Swart die nog sigarenboer moet worden na zijn carrière tegenover Wesley Sneijder die op zijn 24e al kan stoppen.