Les zeven

Meester en ik zijn weer vrienden af. Wat een drama. De theorie is wel zo ten hemel tergend slecht. De praktijk trouwens ook.
We zouden van kwart voor drie tot kwart over vijf in het theorielokaal moeten zitten. Dan hebben we een half uur pauze, even omkleden in de kokskleding, en dan van zes tot half tien praktijk.

Dat staat in je informatiebrochure. Maar tot nu toe hebben we steeds tot kwart voor vijf, vijf uur theorie. Dan lopen we een suf ommetje en wachten we eigenlijk tot de praktijk begint. Daar zijn we steeds rond half negen al klaar. Eergisteren zelfs om even over achten.

Ik vind dat reuze zonde, en eigenlijk ook vrij belachelijk. Je staat daar toch allemaal als volwassenen, die een soort passie voor iets hebben. Je betaalt voor onderwijs. Niet een beetje. 2600 euro voor ongeveer 26 van die lesdagen. 100 euro per keer dus.

De theorie is dus die suffe lesbrief gericht op 15 jarige MBO'ers. Het ging er nu twee uur over waarom het handig is met basisrecepturen te werken. Meester vindt zichzelf heel wat op de computer. Wat best bewonderingswaardig is voor een meester op leeftijd. Maar om dat nu aan een klas te vertellen vol twintigers. En blijk te gaan geven dat je weet wat een PDF is. En daar tien minuten over uit te weiden.

Vervolgens begon hij triomfantelijk een software programma te demonstreren, gebruikt in restaurants. Kan je je basisreceptuur instoppen,kostprijs etcetera. En hij vertelde dat het niet meer verkrijgbaar was. Waarop ik zei dat ik in dat geval dat programma ook niet hoefde te zien. En vroeg of het programma misschien vervangen was door betere programma's. Dat dat namelijk meestal de reden is dat programma's verdwijnen.

Niet zo leuk dus.

Ik ben nu een brief aan het schrijven naar de directie van mijn school.
Want dit gaat niet goed, en ik zou wel eens af kunnen haken.

Ik ben op internet van de weeromstuit weer naar andere opleidingen aan het zoeken. Ik zoek sponsors. Ik wil naar Ierland. Naar de Ballymaloe Cookery School.

Ze leren je daar wat mijn cateraar doet, kort gezegd. In korte tijd. Ik zou er echt wat om geven om daar nu even een forse basisopleiding te krijgen. Maar het kost tien mille plus onderdak. Heb ik niet.

Als ik daar dan af zou komen zou ik zelf misschien iets kunnen beginnen voor mensen als ik? Mensen die van smaak en produkten en produktiemethoden willen leren?

Zou het ook niet handig zijn, als de vijftienjarigen die opgeleid worden, als die iets meekrijgen van het voedselprobleem waar de wereld mee te maken heeft. Iets van smaak ontwikkelen. Niet alleeen denken in de formule van de keuken waar ze in werken, maar ook denken aan de mensen die het gaan opeten. Die leerlingen zijn namelijk wel degenen die mij straks in mijn verzorgingsflatje gaan voeden.

Ik snap wel dat de echte topkoks van Nederland uiteindelijk ook zo begonnen zijn. Die gaan op hun 18e door met ontwikkelen, in de leer bij topkoks ergens op de wereld, en voor hun dertigste zijn ze al heel erg goed. En gaan hameren op het belang van je produktinkoop. Dat alles daar om draait.

Ik snap dus niet dat dat dan niet vanaf je vijftiende erin wordt gepompt. Ga lopen naar de markt met die kids, en met ons dus. Ga naar een boer. Begin met het begin. Niet met bedrijfsformules.

Wat we gemaakt hebben:
Risotto. Dit keer met convenience kippenbouillon. Je kon ook vegetarische maken als je wilde. Allebei van Knorr poeder. Berezout. Overigens waarschuwde meester daar wel voor. Hij weet het wel.
Fruitsalade. Met onder andere aardbei. Het is 29 november. Mag ik dat even noteren.
En een slaatje met rettich. De French Dressing, die we nu kunnen dromen. Een plak kaas en een pecannoot. Niemand wist wat hij met de plak kaas moest. Sommigen zijn er maar topkokje mee gaan spelen. Chinoises (soort wiebers) van de kaas snijden, in een bloemmotief neerleggen en daar een toren van geraspte rettich opleggen. Je moet toch wat met je tijd.