Les acht

Consternatie, consternatie. Ik was duidelijk niet blij met het niveau van de lessen en had me beklaagd bij het secretariaat. Ik bleek niet de enige te zijn, ook uit andere groepen waren klachten gekomen. Het secretariaat had me gezegd een en ander maar op papier te zetten, dan konden ze er wat mee.

Welnu, ik heb geschreven. En nog eens gebeld om te vragen waar het heen moest gestuurd. Maar, eigenlijk was het niet meer nodig, mijn geschrijf, zeiden ze. Meester was al door zijn teamleider op het matje geroepen, ze hadden al actie ondernomen. Hij zou met de billen bloot gaan in de klas. Hij zou vragen wat er aan schortte en wat hij kon verbeteren.

Maar, werd er ook gezegd, schrijf niet naar ons, een onderdeel van, stuur je brief naar de grote organisatie waar ons kleine MBO'tje weer toe behoort. Wij vinden het fijn als het daar bekend is. Meester valt organisatorisch daar namelijk onder. Onder de gevreesde mastodont. Daar waar de grootverdieners zitten die niks uitvoeren, als ik de kranten mag geloven. Daar waar de managerscultuur het van de onderwijscultuur heeft gewonnen.

Ik kreeg een naam, een functie, directeur uiteraard van iets vaags, een e-mailadres, en het zou goed zijn.

's Middags in de klas vond de confrontatie met meester plaats. Inderdaad vroeg hij, onder het mom van een evaluatie zo vlak voor de kerstvakantie, de slimmerik, hoe we het tot nu vonden en of er wat verbeterd moest worden. Drie keer raden wie er zijn mond open moest doen. Hele zwijgende klas. Ik heb het maar gedaan. Daar kwam wel wat bijval op. Maar ook tegengas. De arrogante had heel veel tegengas. Dat we nu zaten te zeuren over wat er wel en niet zou moeten en dat we nu geen les hadden.

Waarop ik vroeg of hij het vorige week dan zo interessant had gevonden, een half uur geneuzel over een automatiseringsprogramma dat niet meer bestond.

Nou, dat vond hij dus reuze fijn om te horen, dan kon hij al zijn recepturen invoeren, reuze handig voor zijn inkoop en zijn kostenoverzicht. Waarop ik vroeg of hij dan, als dat zo handig was, niet liever de naam van een programma te horen kreeg dat nog in de handel was. Waarop weer anderen zeiden dat het heel erg handig was en dat ze heel blij waren dat te horen hebben gekregen en kunnen bekijken.

Pfff. Ik heb nu vijanden in de klas. Opleiding Keukenassistent doen we, en dan roepen dat het fijn is voor je inkoop. Hij heeft ook zo'n chefferig zwart buisje aan.

Ik heb ook vrienden. Ons damesgroepje dijt uit. Eerst hadden we slechts de Havo scholier als aanhanger. Nu zijn er twee bijgekomen. De ongelofelijke man uit Azië. Vier jaar hier, perfect Nederlands, goede kok, alles uitproberen, altijd vrolijk en beleefd. En de jongen met problemen. Vreselijk aardig, keiharde werker, geestig, maar helaas voor hem een lastige persoonlijkheid. Waardoor het niet lukt bij bazen, denk ik.

Een schisma in de klas.

Na de clash, die nergens eindigde, is meester keihard van start gegaan. Hij had actuele magazines mee, hij was strak, hij bleef bij de les, had zich voorbereid. De pagina's waar je wat kon vinden vlogen ons om de oren, hij vertelde extra dingen. Geen enkele jaren zeventig anekdote meer. Dat is natuurlijk wel jammer.

De arrogante hield het niet bij. Ik heb vraag vier gemist meneer. Mijn inkoop, ha.

En mijn brief naar het management van de mastodont? Onze directeur, van ons kleine onderdeeltje, kwam, ik verbeeld het me misschien, maar ik had het idee dat hij bleek zag, naar me toe en zei dat dat toch niet had gewerkt. Hij had mijn brief teruggekregen van de vage directeur en moest een klachtenformulier gaan invullen.

Ai.

Zo werkt dat dus. Dat managen.

Gemaakt in de praktijk: een "krab"cocktail (van surimi) met grapefruit en cocktailsaus.
Een hamburger (rundergehakt mengen met ui en meer) met een uienrelish (gefruite ui met meer). Aardappelpuree. Gespoten: een border en rozetten van aardappelpuree. Tonnetjes van courgette en wortel gesneden, geblancheerd en geglaceerd.
Mee naar huis: één van de twee hamburgers.